ตอนที่1
โลกประหลาดที่ห้อมล้อมไปด้วยกำแพงสี่ด้าน ข้าไม่เคยคิดว่ามันจะมีอยู่จริง สัตว์ประหลาดในเกวียนเกราะ พาหนะสองล้อที่ไม่ต้องใช้คนลาก นกเหล็กบนท้องฟ้า สถานที่แห่งนี้คือประเทศไทย หากเจ้าจะถามว่ามันเกี่ยวกับข้าที่ตรงไหน บางทีมันคงเริ่มตั้งแต่การต่อสู้ในครั้งนั้น
ข้า นัมแจรยง ขุนศึกผู้ไร้พ่ายแห่งโชซอน ออกนำทัพเข้าฟาดฟันศัตรูมาหลายปี แต่ศึกสุดท้ายของชีวิตข้าพ่ายแพ้แก่ศัตรู หากไม่เพราะการตลบหลังของพวกมันมีหรือข้าจะพ่ายให้กับพวกสุนัขเจ้าเล่ห์นั่น แต่ข้าก็สามารถสังหารศัตรูคนสำคัญของแผ่นดินจนได้นับว่าไม่เสียที ก่อนข้าจะตายในสนามรบชีวิตที่ผ่านมาความตายเป็นสิ่งเดียวที่ใกล้ชิดข้ายิ่งกว่าครอบครัว ข้าเพียงอฐิษฐานให้ชาติหน้าหากเกิดใหม่ขอเป็นเพียงชายธรรมดาที่ได้อยู่กับครอบครัวที่สงบสุข
และเมื่อข้ารู้สึกตัว นัมแจรยง ผู้นี้ก็เดินทางข้ามกาลเวลามากว่าพันปีสู่ร่างใหม่ของ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งนามว่า ภัทรษร ปรีชาอำนาจสุวรรณ
“คุณไรโน่ ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ” สตรีขุดขาวคือนางพยาบาล พวกนางมีหน้าที่ดูแลข้าตอนร่างนี้ประสบอุบัติเหตุ ตอนแรกพวกนางดูตกใจเมื่อข้าพูดภาษาต่างถิ่น แต่เมื่อความทรงจำของเด็กหนุ่มไหลเวียนเข้ามาในหัวข้าก็สามารถสนทนากับพวกนางได้คล่องปาก
“ครับ” แม้ภายนอกข้าจะดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า แต่ภายในข้าคือ นัมแจรยง แม่ทัพอายุเข้าห้าสิบปี นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่ข้าได้ฟื้นคืนชีพ แต่มันเป็นเรื่องเศร้าที่เด็กหนุ่มอนาคตไกลผู้หนึ่ง ต้องจบชีวิตของตนเพราะความไม่เอาไหนของตัวเอง วิญญาณของเขาหลุดไปแล้วข้ารับรู้ได้ แทนที่ด้วยตัวข้าเอง มันรู้สึกขมในอกเมื่อรู้ว่าอาจเป็นข้าเองที่มาแย่งร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ แต่ข้าไม่เสียใจนานกับสิ่งที่เกิด เมื่อสำนึกได้ว่าทั้งเขาและข้าต่างเป็นคนที่ตายแล้ว และเมื่อฟ้าให้โอกาสเป็นหนที่สอง ข้าจะช่วยแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในชีวิตของเด็กหนุ่มนี้เป็นการตอบแทน
“คุณไรโน่ อีกไม่กี่วันคุณหมอคงจะให้กลับบ้านได้แล้วนะคะ” นางพยาบาลยิ้มให้แล้วเข็นรถออกไป
“เจ้าเด็กนี่อนาคตคงไม่พ้นเป็นขันที ดูรูปร่างอ้อนแอ้นนี่สิ” ร่างกายใหม่ของข้าดูบอบบางเหมือนสตรีจนบางทีข้าเองก็เข้าใจผิด
ไรโน่ไม่ชอบออกกำลังกาย ไม่ชอบแสงแดด ไม่ชอบคนเยอะ ช่างเป็นเด็กตัวปัญหาที่สร้างแต่ความยุ่งยากให้บุพการี เพราะสิ่งที่เรียกว่าขาดความอบอุ่น ไรโน่จึงมักใช้วิธีที่ผิดแก้ปัญหา เสพสิ่งผิดกฏหมาย คบสหายไม่ดี ไม่ตั้งใจเล่าเรียน เสเพล บางครั้งยังทะเลาะกับเหล่าสหายในสถานเริงรมย์
“เจ้าต้องเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่เด็กน้อย นัมแจรยงผู้นี้จะช่วยเจ้าเอง” ข้าเริ่มต้นออกกำลังกายอย่างง่าย วิดพื้นร้อยครั้ง ดึงข้อร้อยครั้ง วิ่งร้อยโล (คำเตือน:ระวังหัวล้าน)
ร่างกายนี้ยังต้องการฝึกฝนวิชาต่อสู้ เพราะขาดความคล่องแคล่ว ข้าจะเลิกเสเพลและพาเจ้าก้าวเดินสู่หนทางที่ถูกต้องเอง
“ไรโน่ ไงเพื่อนสบายดีแล้วไงวะ ตอนแกน็อกคาพวงมาลัยพวกเรากลัวกันแทบตาย” เด็กหนุ่มท่าทางปวกเปียกพวกนี้เป็นเพื่อนกับไรโน่
พวกมันทิ้งไรโน่ให้ตายแล้วหนีเอาตัวรอด คนเช่นนี้ข้าไม่นับเป็นสหายตลอดเวลาไม่เคยมาเยี่ยม แต่พอจะออกจากโรงพยาบาลพวกมันกลับเสนอหน้ามา มันคงต้องการรู้ว่าข้าจะเอาเรื่องมันหรือไม่ แต่นัมแจรยงผู้นี้ไม่ใช่คนใจดีเช่นไรโน่ เจ้าเต้าหู้แคระพวกนี้เพียงข้าซัดฝ่ามือมันคงนอนเป็นหัวผักกาดในกระสอบป่าน
“วันนี้จะกลับบ้านแล้ว พวกเจ้า! พวกนายไปเถอะผมกลับเองได้” ข้าเว้นระยะห่างความสัมพันธ์กับพวกมัน เจ้าเด็กนี่ควรจะเลิกคบพวกนี้เสียที
“ขอตัว” ข้าไม่สนใจพวกมันอีก ตรงไปที่รถที่มารอรับ บิดาของไรโน่เป็นผู้นำมา
“เลิกคบกับพวกนี้เถอะนะไรโน่ พ่อขอร้อง” การถูกชายคราวลูกเรียกขานด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มันทำให้อดีตแม่ทัพต้องปวดใจริงๆ
“ครับ” เจ้าเป็นบิดาของไรโน่ แต่มิใช่บิดาข้านะเจ้าหนุ่ม
“เดี๋ยวแวะซื้อของหน่อยนะครับ” ข้าจะไปห้างสรรพสินค้า ตามความทรงจำของไรโน่ที่นี่มีของบางอย่างที่ข้าต้องใช้
อุปกรณ์ออกกำลังกายสินะ ข้าสั่งซื้อพวกมันเพื่อปรับพื้นฐานของเจ้าเด็กปวกเปียกไรโน่ อีกไม่นานร่างกายนี้คงแบกรับวิชายุทธได้
อีกสามวันถัดมาหลังจากหายดี ทุกคนในเรือนต่างแปลกใจเมื่อเห็นคุณชายคนเดียวของบ้าน ออกกำลังกายหนักหน่วงไม่เหมือนคนป่วยสักนิด ไม่อยากจะบอกว่าแผลแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับแผลจากสนามรบที่ข้าเคยได้รับ
มีครั้งหนึ่งข้าต้องรับลูกธนูถึงสิบดอกเพื่อคุ้มกันกษัตริย์ ข้ากลายเป็นหมอนเข็มมนุษย์ท่ามกลางสนามรบ แต่ก็รอดชีวิตมาได้บาดแผลครั้งนั้นเปรียบดังเหรียญตราที่น่าภูมิใจสำหรับเหล่าทหาร
“ไรโน่ออกกำลังกายหรอลูก แบบนี้พ่อก็น่าจะมาด้วยดีไหม” ดวงตาของชายผู้นี้เต็มไปด้วยความหวัง
“ก็ดีครับ” ข้าตอบรับเขา ท่าทางดีใจมากคงเป็นเพราะไรโน่ตอบรับคำพูดเป็นครั้งแรก ดูท่าความสัมพันธ์ของเจ้าเด็กไรโน่กับบิดาจะไม่ค่อยดี
“แหม!คุณพ่อขา เอแคลร์ว่าอย่าไปยุ่งกับพี่ไรโน่เลยดีกว่านะคะ เดี๋ยวเขาจะโมโหจนเอาหัวไปฟาดกับต้นไม้เข้าโรงหมออีก” เอแคลร์น้องสาวต่างมารดาของเจ้าเด็กนี่
ช่างเป็นเด็กสาวที่ไร้มารยาทยิ่ง ข้าไม่คิดว่าสาวน้อยนางนี้จะได้พบคุณชายที่ดีในการออกเรือน หากนางยังคงทำตัวเป็นถั่วเน่าไม่สำรวมกิริยาเช่นนี้ ทั้งหยาบคาย เย่อหยิ่ง จองหอง คิ้วของข้าขมวดเป็นปมด้วยความไม่พอใจ
“หุบปาก! นังเด็กไร้มารยาท เป็นหญิงก็ควรสำรวมกิริยา มารดาไม่สอนเจ้าหรือว่าไม่ควรสอดปากในกิจของผู้อื่น” รังสีคุกคามของแม่ทัพยังใช้ได้อยู่เสมอ ข้าแก่กว่าบิดาและมารดาเจ้า เด็กวัยปฐมไม่ครณามือข้าหรอกนะ อย่าริอาจมาเล่นหัว
“อ้าย! พี่ไรโน่ กล้าดียังไงมาว่าคุณแม่” [>~<] เอแคลร์กระทืบเท้าใบหน้าที่แต่งแต้มบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง
“ หยุดเดี๋ยวนี้!” เด็กสาวชะงักเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ จ้องมองข้าเหมือนไม่เชื่อสายตา
“เอ่อ ไรโน่น้องคงไม่ได้ตั้งใจพ่อว่า” ชายผู้นี้ก็เป็นเต้าหู้อีกก้อนไม่สมกับเป็นหัวหน้าตระกูล เขายิ่งให้ท้ายธิดาเท่าไหร่ นางก็ยิ่งจะกลายเป็นมารน้อยและกลายเป็นนางมารที่แต่งไม่ออกไล่ก็ไม่ได้ของสกุลเจ้านะ
ข้าจัดการสั่งสอนมารยาทนังหนูนี่ไปเสียหลายที เด็กสาวอายุสิบห้าสมควรเป็นวัยที่งดงามเพียบพร้อมหากไม่ดัดตั้งแต่ตอนนี้ นางคงกลายเป็นผียายเฒ่าเฝ้าตระกูลแล้ว ในวังเหล่านางกำนัลจะถูกอบรมด้วยซังกุงสูงวัย มารยาทและระเบียบคือสิ่งสำคัญของการปฏิบัติตตนต่อหน้า จอฮา
ตัวไรโน่มีสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักกับผู้คนรอบข้าง ข้าจำเป็นต้องเปลี่ยนสิ่งนี้ ไม่อาจปล่อยละเลยผ่านไปดังเจ้าเด็กคนเก่า วันที่ไปโรงเรียนสายตานับร้อยจ้องมองมาที่ร่างนี้ มีทั้งเกลียดชัง สงสัย สนใจ และสมเพช ก็แค่การเผชิญหน้าของเด็กทารกไม่สามารถสั่นคลอนชายผู้ผ่านสนามรบได้
“ไงไรโน่ ได้ข่าวว่าเข้าโรงพยาบาล ก็ดูไม่เห็นจะเป็นอะไรมากมาย อยากเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า” เด็กชายตัวสูงคนหนึ่งเดินมาทักไรโน่ คำพูดเย้ยหยันแบบเด็กๆนั้นทำให้คิ้วของข้าเลิกขึ้นสูง
“ผมไม่ทราบว่าคุณจะสนใจเรื่องของผมขนาดนี้ ขอบคุณที่เป็นห่วงแต่ผมสบายดีและยังจะมีชีวิตอีกยืนยาว” ตอบนิ่มๆและทิ้งเหล่าเด็กน้อยไว้ข้างหลัง
“มึงไอ้ไรโน่” แค่คำพูดของข้าเจ้าเด็กนั่นก็เลือดเดือดแล้ว อ่อนหัดอ่อนหัด
“พี่วันนี้ไอ้ไรโน่มันท่าทางแปลกๆนะ” ลิ่วล้อมองตาม
“แปลกตรงไหน เห็นไหมว่ามันกวนส้นข้า” เวย์เป็นคู่อริฟ้าประทานของไรโน่ ที่ไหนมีไรโน่ที่นั่นต้องไม่มีวันเวย์ [• ~ •]
“ผมว่ามันวันนี้ไรโน่มันดูน่ากลัวยังไงไม่รู้นะพี่” เป็นความรู้สึกของลูกสมุนที่ต้องคอยหลบพวกขาใหญ่ [°□°]!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น