คลังบทความของบล็อก

วันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2559

Die for you..แม่ทัพตัวร้ายของนายฉกาจ



ตอนที่1


          โลกประหลาดที่ห้อมล้อมไปด้วยกำแพงสี่ด้าน  ข้าไม่เคยคิดว่ามันจะมีอยู่จริง  สัตว์ประหลาดในเกวียนเกราะ  พาหนะสองล้อที่ไม่ต้องใช้คนลาก นกเหล็กบนท้องฟ้า สถานที่แห่งนี้คือประเทศไทย  หากเจ้าจะถามว่ามันเกี่ยวกับข้าที่ตรงไหน  บางทีมันคงเริ่มตั้งแต่การต่อสู้ในครั้งนั้น

          ข้า นัมแจรยง ขุนศึกผู้ไร้พ่ายแห่งโชซอน  ออกนำทัพเข้าฟาดฟันศัตรูมาหลายปี  แต่ศึกสุดท้ายของชีวิตข้าพ่ายแพ้แก่ศัตรู  หากไม่เพราะการตลบหลังของพวกมันมีหรือข้าจะพ่ายให้กับพวกสุนัขเจ้าเล่ห์นั่น  แต่ข้าก็สามารถสังหารศัตรูคนสำคัญของแผ่นดินจนได้นับว่าไม่เสียที  ก่อนข้าจะตายในสนามรบชีวิตที่ผ่านมาความตายเป็นสิ่งเดียวที่ใกล้ชิดข้ายิ่งกว่าครอบครัว  ข้าเพียงอฐิษฐานให้ชาติหน้าหากเกิดใหม่ขอเป็นเพียงชายธรรมดาที่ได้อยู่กับครอบครัวที่สงบสุข

          และเมื่อข้ารู้สึกตัว  นัมแจรยง  ผู้นี้ก็เดินทางข้ามกาลเวลามากว่าพันปีสู่ร่างใหม่ของ  เด็กหนุ่มผู้หนึ่งนามว่า  ภัทรษร  ปรีชาอำนาจสุวรรณ

          “คุณไรโน่  ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ” สตรีขุดขาวคือนางพยาบาล  พวกนางมีหน้าที่ดูแลข้าตอนร่างนี้ประสบอุบัติเหตุ  ตอนแรกพวกนางดูตกใจเมื่อข้าพูดภาษาต่างถิ่น  แต่เมื่อความทรงจำของเด็กหนุ่มไหลเวียนเข้ามาในหัวข้าก็สามารถสนทนากับพวกนางได้คล่องปาก

          “ครับ”  แม้ภายนอกข้าจะดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า  แต่ภายในข้าคือ นัมแจรยง  แม่ทัพอายุเข้าห้าสิบปี  นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่ข้าได้ฟื้นคืนชีพ  แต่มันเป็นเรื่องเศร้าที่เด็กหนุ่มอนาคตไกลผู้หนึ่ง  ต้องจบชีวิตของตนเพราะความไม่เอาไหนของตัวเอง  วิญญาณของเขาหลุดไปแล้วข้ารับรู้ได้  แทนที่ด้วยตัวข้าเอง  มันรู้สึกขมในอกเมื่อรู้ว่าอาจเป็นข้าเองที่มาแย่งร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้  แต่ข้าไม่เสียใจนานกับสิ่งที่เกิด  เมื่อสำนึกได้ว่าทั้งเขาและข้าต่างเป็นคนที่ตายแล้ว  และเมื่อฟ้าให้โอกาสเป็นหนที่สอง  ข้าจะช่วยแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในชีวิตของเด็กหนุ่มนี้เป็นการตอบแทน

          “คุณไรโน่  อีกไม่กี่วันคุณหมอคงจะให้กลับบ้านได้แล้วนะคะ” นางพยาบาลยิ้มให้แล้วเข็นรถออกไป

          “เจ้าเด็กนี่อนาคตคงไม่พ้นเป็นขันที  ดูรูปร่างอ้อนแอ้นนี่สิ”  ร่างกายใหม่ของข้าดูบอบบางเหมือนสตรีจนบางทีข้าเองก็เข้าใจผิด

          ไรโน่ไม่ชอบออกกำลังกาย  ไม่ชอบแสงแดด  ไม่ชอบคนเยอะ  ช่างเป็นเด็กตัวปัญหาที่สร้างแต่ความยุ่งยากให้บุพการี  เพราะสิ่งที่เรียกว่าขาดความอบอุ่น ไรโน่จึงมักใช้วิธีที่ผิดแก้ปัญหา  เสพสิ่งผิดกฏหมาย  คบสหายไม่ดี  ไม่ตั้งใจเล่าเรียน  เสเพล  บางครั้งยังทะเลาะกับเหล่าสหายในสถานเริงรมย์

          “เจ้าต้องเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่เด็กน้อย  นัมแจรยงผู้นี้จะช่วยเจ้าเอง”  ข้าเริ่มต้นออกกำลังกายอย่างง่าย  วิดพื้นร้อยครั้ง ดึงข้อร้อยครั้ง วิ่งร้อยโล (คำเตือน:ระวังหัวล้าน)

          ร่างกายนี้ยังต้องการฝึกฝนวิชาต่อสู้  เพราะขาดความคล่องแคล่ว  ข้าจะเลิกเสเพลและพาเจ้าก้าวเดินสู่หนทางที่ถูกต้องเอง

          “ไรโน่ ไงเพื่อนสบายดีแล้วไงวะ  ตอนแกน็อกคาพวงมาลัยพวกเรากลัวกันแทบตาย”  เด็กหนุ่มท่าทางปวกเปียกพวกนี้เป็นเพื่อนกับไรโน่

          พวกมันทิ้งไรโน่ให้ตายแล้วหนีเอาตัวรอด  คนเช่นนี้ข้าไม่นับเป็นสหายตลอดเวลาไม่เคยมาเยี่ยม  แต่พอจะออกจากโรงพยาบาลพวกมันกลับเสนอหน้ามา  มันคงต้องการรู้ว่าข้าจะเอาเรื่องมันหรือไม่  แต่นัมแจรยงผู้นี้ไม่ใช่คนใจดีเช่นไรโน่  เจ้าเต้าหู้แคระพวกนี้เพียงข้าซัดฝ่ามือมันคงนอนเป็นหัวผักกาดในกระสอบป่าน

          “วันนี้จะกลับบ้านแล้ว  พวกเจ้า! พวกนายไปเถอะผมกลับเองได้”  ข้าเว้นระยะห่างความสัมพันธ์กับพวกมัน  เจ้าเด็กนี่ควรจะเลิกคบพวกนี้เสียที

          “ขอตัว”  ข้าไม่สนใจพวกมันอีก  ตรงไปที่รถที่มารอรับ  บิดาของไรโน่เป็นผู้นำมา

          “เลิกคบกับพวกนี้เถอะนะไรโน่  พ่อขอร้อง” การถูกชายคราวลูกเรียกขานด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มันทำให้อดีตแม่ทัพต้องปวดใจริงๆ

          “ครับ” เจ้าเป็นบิดาของไรโน่  แต่มิใช่บิดาข้านะเจ้าหนุ่ม

          “เดี๋ยวแวะซื้อของหน่อยนะครับ”  ข้าจะไปห้างสรรพสินค้า  ตามความทรงจำของไรโน่ที่นี่มีของบางอย่างที่ข้าต้องใช้

          อุปกรณ์ออกกำลังกายสินะ  ข้าสั่งซื้อพวกมันเพื่อปรับพื้นฐานของเจ้าเด็กปวกเปียกไรโน่  อีกไม่นานร่างกายนี้คงแบกรับวิชายุทธได้

          อีกสามวันถัดมาหลังจากหายดี  ทุกคนในเรือนต่างแปลกใจเมื่อเห็นคุณชายคนเดียวของบ้าน  ออกกำลังกายหนักหน่วงไม่เหมือนคนป่วยสักนิด  ไม่อยากจะบอกว่าแผลแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับแผลจากสนามรบที่ข้าเคยได้รับ

          มีครั้งหนึ่งข้าต้องรับลูกธนูถึงสิบดอกเพื่อคุ้มกันกษัตริย์  ข้ากลายเป็นหมอนเข็มมนุษย์ท่ามกลางสนามรบ  แต่ก็รอดชีวิตมาได้บาดแผลครั้งนั้นเปรียบดังเหรียญตราที่น่าภูมิใจสำหรับเหล่าทหาร

          “ไรโน่ออกกำลังกายหรอลูก  แบบนี้พ่อก็น่าจะมาด้วยดีไหม” ดวงตาของชายผู้นี้เต็มไปด้วยความหวัง

          “ก็ดีครับ”  ข้าตอบรับเขา  ท่าทางดีใจมากคงเป็นเพราะไรโน่ตอบรับคำพูดเป็นครั้งแรก  ดูท่าความสัมพันธ์ของเจ้าเด็กไรโน่กับบิดาจะไม่ค่อยดี

          “แหม!คุณพ่อขา  เอแคลร์ว่าอย่าไปยุ่งกับพี่ไรโน่เลยดีกว่านะคะ  เดี๋ยวเขาจะโมโหจนเอาหัวไปฟาดกับต้นไม้เข้าโรงหมออีก”  เอแคลร์น้องสาวต่างมารดาของเจ้าเด็กนี่

          ช่างเป็นเด็กสาวที่ไร้มารยาทยิ่ง  ข้าไม่คิดว่าสาวน้อยนางนี้จะได้พบคุณชายที่ดีในการออกเรือน  หากนางยังคงทำตัวเป็นถั่วเน่าไม่สำรวมกิริยาเช่นนี้  ทั้งหยาบคาย  เย่อหยิ่ง  จองหอง    คิ้วของข้าขมวดเป็นปมด้วยความไม่พอใจ

          “หุบปาก!  นังเด็กไร้มารยาท  เป็นหญิงก็ควรสำรวมกิริยา  มารดาไม่สอนเจ้าหรือว่าไม่ควรสอดปากในกิจของผู้อื่น” รังสีคุกคามของแม่ทัพยังใช้ได้อยู่เสมอ  ข้าแก่กว่าบิดาและมารดาเจ้า  เด็กวัยปฐมไม่ครณามือข้าหรอกนะ  อย่าริอาจมาเล่นหัว

          “อ้าย! พี่ไรโน่  กล้าดียังไงมาว่าคุณแม่” [>~<]   เอแคลร์กระทืบเท้าใบหน้าที่แต่งแต้มบิดเบี้ยวจนไม่น่ามอง

          “ หยุดเดี๋ยวนี้!”  เด็กสาวชะงักเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่  จ้องมองข้าเหมือนไม่เชื่อสายตา

          “เอ่อ ไรโน่น้องคงไม่ได้ตั้งใจพ่อว่า” ชายผู้นี้ก็เป็นเต้าหู้อีกก้อนไม่สมกับเป็นหัวหน้าตระกูล  เขายิ่งให้ท้ายธิดาเท่าไหร่  นางก็ยิ่งจะกลายเป็นมารน้อยและกลายเป็นนางมารที่แต่งไม่ออกไล่ก็ไม่ได้ของสกุลเจ้านะ

          ข้าจัดการสั่งสอนมารยาทนังหนูนี่ไปเสียหลายที  เด็กสาวอายุสิบห้าสมควรเป็นวัยที่งดงามเพียบพร้อมหากไม่ดัดตั้งแต่ตอนนี้  นางคงกลายเป็นผียายเฒ่าเฝ้าตระกูลแล้ว   ในวังเหล่านางกำนัลจะถูกอบรมด้วยซังกุงสูงวัย  มารยาทและระเบียบคือสิ่งสำคัญของการปฏิบัติตตนต่อหน้า จอฮา

          ตัวไรโน่มีสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักกับผู้คนรอบข้าง  ข้าจำเป็นต้องเปลี่ยนสิ่งนี้  ไม่อาจปล่อยละเลยผ่านไปดังเจ้าเด็กคนเก่า  วันที่ไปโรงเรียนสายตานับร้อยจ้องมองมาที่ร่างนี้  มีทั้งเกลียดชัง  สงสัย  สนใจ และสมเพช  ก็แค่การเผชิญหน้าของเด็กทารกไม่สามารถสั่นคลอนชายผู้ผ่านสนามรบได้

          “ไงไรโน่  ได้ข่าวว่าเข้าโรงพยาบาล  ก็ดูไม่เห็นจะเป็นอะไรมากมาย อยากเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า”  เด็กชายตัวสูงคนหนึ่งเดินมาทักไรโน่  คำพูดเย้ยหยันแบบเด็กๆนั้นทำให้คิ้วของข้าเลิกขึ้นสูง

          “ผมไม่ทราบว่าคุณจะสนใจเรื่องของผมขนาดนี้  ขอบคุณที่เป็นห่วงแต่ผมสบายดีและยังจะมีชีวิตอีกยืนยาว”  ตอบนิ่มๆและทิ้งเหล่าเด็กน้อยไว้ข้างหลัง

          “มึงไอ้ไรโน่”  แค่คำพูดของข้าเจ้าเด็กนั่นก็เลือดเดือดแล้ว  อ่อนหัดอ่อนหัด

          “พี่วันนี้ไอ้ไรโน่มันท่าทางแปลกๆนะ”  ลิ่วล้อมองตาม

          “แปลกตรงไหน  เห็นไหมว่ามันกวนส้นข้า”  เวย์เป็นคู่อริฟ้าประทานของไรโน่  ที่ไหนมีไรโน่ที่นั่นต้องไม่มีวันเวย์  [• ~ •]
          “ผมว่ามันวันนี้ไรโน่มันดูน่ากลัวยังไงไม่รู้นะพี่”  เป็นความรู้สึกของลูกสมุนที่ต้องคอยหลบพวกขาใหญ่ [°□°]!
       
       
       
       

       

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น