คลังบทความของบล็อก

วันอังคารที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2559

Die for you...แม่ทัพตัวร้ายของนายฉกาจ(2)

     

  ตอนที่2


          จากการที่ไรโน่มาโรงเรียนในเปิดเทอมวันแรก  เขาได้ปะทะฝีปากกับวันเวย์ศัตรูฟ้าประทาน  และเป็นที่แน่นอนว่าชัยชนะจะตกอยู่ในมือของใคร  นัมแจรยงไม่ใช่เด็กอมมือและไม่ใส่ใจการกลั่นแกล้งเล็กๆเหมือนแมลงวันตอมหางของวันเวย์

          “เฮ้!ไรโน่เป็นไงมั่ง แกออกจากโรงบาลเมื่อไหร่เนี่ย  ตอนฉันไปเยี่ยมแกเจอกับยัยเอแคลร์เน่าเลยไม่ได้เข้าไปหาโทษทีนะ” แชมพูหนุ่มน้อยหน้าหวานเพื่อนสนิทจริงๆเพียงคนเดียวของไรโน่เดินมาทักเมื่อเห็น  คนที่น่าจะหยอดน้ำข้าวต้มอยู่บ้านมาโรงเรียนด้วยอาการปกติ

          “ทำไมวันนี้นายพูดมากนักหมีพูห์” ไรโน่ล้อชื่อที่เจ้าตัวแสนจะเกลียด

          เพราะอะไรหน่ะหรอ  ก็แชมพูชื่อที่แม่ตั้งให้มันเหมือนผู้หญิง  แถมไรโน่ยังชอบเรียกว่าหมีพูห์ด้วย  จะน่ารักไปไหน  แก้มป่องๆนั้นตูมขึ้นเพราะไม่พอใจที่เพื่อนมาเรียกชื่อ

          “ไรโน่ ไอ้บ้า! อย่ามาเรียกชื่อนี้เรานะ บอกให้เรียกพี่เสือไง พี่เสือ หัดจำใส่สมองมั่ง”

          “ปิดเทอมนานหรือไงทำไมน่ารักขึ้นนะหมีพูห์” ไรโน่เอ็นดูสหายน้อย  ที่ช่างจิ้มลิ้มเหมือนสาวแรกรุ่น  ถ้าไม่ติดว่าเป็นชายแม่ทัพผู้นี้จะคว้ามากอดให้สมใจ

          “ไอ้ไรโน่!” แชมพูเกลียดที่สุดเวลามีคนมาชมว่าน่ารัก

          ตลอดคาบเรียนเขาตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์สอน  แม้จะยากไปสักนิดที่จะทำความเข้าใจแต่ก็ไม่เกินความสามารถ  ขณะที่ไรโน่สนใจการเรียน  วันเวย์ก็จ้องมองแต่แผ่นหลังของเขา  ในหัวคิดแต่หาวิธีเอาคืนให้ได้

          “ไรโน่ วันเวย์มันมองแกตั้งแต่ต้นชั่วโมงแล้วนะ” แชมพูกระซิบบอก

          “อืม” แค่ตอบรับในลำคอก่อนจะกลับไปสนใจกระดานดำ

          ตลอดทั้งวันไรโน่ถูก วันเวย์ตามหาเรื่องตลอดจนกระทั่งเลิกเรียน  นักเรียนช่างนับสิบคนมายืนอออยู่ปากประตูโรงเรียนกำลังมองหาใครบางคน  เมื่อเห็นไรโน่พวกมันโห่ร้องพากันเดินเข้าหาหวังมีเรื่อง  แต่พวกมันคิดผิดแล้ว  นัมแจรยงผู้ไม่หันหลังให้ศัตรูไม่เคยออมมือกับผู้ที่ลงมือก่อน

          “ได้ข่าวว่ากวนเบื้องล่างใช่ไหมครับน้อง” เด็กช่างหน้าแก่ที่สุด แถมไว้หนวดจนดูไม่เหมือนนักเรียนออกหน้าก่อน

         “จะรีบไปไหนครับน้อง  ให้พวกพี่ไปส่งเพื่อนน้องดีไหมครับ”  แชมพูที่เดินมาด้วยกัน  กลายเป็นเป้าหมายใหม่

          “ไรโน่..ไปเหอะเร็วๆ!” แชมพูเร่งให้ออกเดิน  เพราะพวกเด็กเกเรทำท่าจะเข้ามาจับมือตัวเองแล้ว

          “เดี๋ยวจะไปไหน  เพื่อนน้องพี่จะดูแลให้เอง  ส่วนมึงพวกกูคงต้องขอให้มาเป็นกระสอบทรายสักวัน”  พวกมันเฮฮากันสนุกปาก  เมื่อเห็นไรโน่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

          “โอ้ย..! ปล่อยสิวะ ไรโน่ช่วยด้วย”  เมื่อเด็กช่างคนหนึ่งกระชากแขนของแชมพูเข้าหาตัว  ไรโน่ก็ซัดฝ่ามือเข้ากลางอกมันจนกองลงไปกับพื้น  แล้วดันแชมพูมาไว้ข้างหลัง

          นักเรียนรอบด้านต่างไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามปราม  แม้แต่อาจารย์เองก็ทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่างๆ  บ้างก็รีบโทรแจ้งตำรวจ  เสียงซุบซิบดังขึ้นเมื่อทุกคนไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น  แชมพูก็กลับมาหลบอยู่ไรโน่แล้ว  ส่วนเด็กช่างคนนั้นก็หมอบลงไปแน่นิ่งกับพื้น

          “มึง…” แค่คำเดียว  แรงเตะหนักหน่วงของไรโน่ก็แสดงให้เห็นว่ามีพลังขนาดไหน

          พูดไม่จบประโยคดี  เด็กช่างอีกคนที่ร่วงเป็นใบไม้  นอนคอพับชักกะตุกอยู่ที่พื้น  คนที่เหลือต่างถอยหนี  เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมรอบทิศ  ในความรวดเร็วและแม่นยำของลูกเตะสายฟ้าที่ทุกคนตั้งชื่อให้

          หมัดขวาซัดเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกคนจนลิ้นห้อย  มันจุกจนพูดไม่ออกก็ถูกเข่ากระแทกเข้าที่ท้อง  จนต้องขย้อนเอาน้ำเหนียวๆในกระเพาะออกมา

          “ไอ้เด็กนั่นฝีมือไม่เลวเลยว่ะ”  ร่างปริศนาในชุดช็อปสีเลือดหมู  นั่งมองการวิวาทของเด็กๆอยู่อีกฝั่งในร้านขายขนม

          “ลูกเตะเมื่อกี้แมร่งอย่างเจ๋ง!  ยังกับบัวขาว” อีกคนสนับสนุน

          “กาจมึงสนใจที่พวกกูพูดหน่อยสิเฮ้ย!”  เพื่อนทั้งสองมองไปที่ฉกาจ  ผู้มีใบหน้าตายด้านไม่รู้สึกรู้สาใดใด

          “ออดี้มึงดูเพื่อนมึงนะ”  เมาเท่นเรียกออดี้ให้ดูสายตาของฉกาจที่นับวันจะเป็นผีดิบขึ้นทุกที

          “เก็กหน้าเอาโล่หรอครับเพื่อน หรือมึงหลับใน” ออดี้โบกมือตรงหน้าฉกาจยืนยันว่า  อีกฝ่ายยังไม่ได้หลับ

          “ก็แค่เด็กตีกัน” ฉกาจปัดมือออดี้ออกอย่างรำคาญ

          “แต่ไอ้เด็กนั่นมันหน่วยก้านใช้ได้เลยนะ  โตขึ้นไม่รู้จะร้ายกาจขนาดไหน” เมาเท่นออกความเห็นเมื่อเจอแม่ไม้มวยไทยของไรโน่

          “ออดี้มึงดูเพื่อนมันอีกคนดิที่ยืนข้างๆกัน  โคตรน่ารักเลย”  เมาเท่นหมายถึงแชมพู

          “แฟนไอ้เด็กโหดนั่นหรือเปล่าวะ” ออดี้เห็นแชมพูเกาะแขนไรโน่แน่นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย

          “กูจะไปดูน้องน่ารักหน่อย  เพื่อฟลุ๊ค” เมาเท่นเดินออกไปที่กลุ่มยองเด็กช่าง

          ตอนนี้มีห้าคนที่นอนหมอบกับพื้นไปแล้ว  บรรดานักเรียนมุงทั้งหลายต่างใบ้กิน  เมื่อเจอบัวขาวตัวเป็นๆ  ทั้งเข่าศอก หมัดและลูกเตะที่เรียกได้ว่าแรงวัวแรงควายจากขายาวๆนั้น

          “เฮ้ย!พวกมึงสนุกกันมากไหม” เมาเท่นเดินไปเหยียบหัวเด็กช่างคนหนึ่ง

          “พะ..พี่เมาเท่น”  ถึงกับติดอ่างเมื่อเห็นเมาเท่นที่ไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวแถวนี้

          เมาเท่นเป็นรุ่นพี่ช่างที่ใครใครต่างก็รู้จักดี  แต่ว่าถ้าเป็นแค่รุ่นพี่ธรรมดาพวกเขาคงจะไม่เกร็งกันขนาดนี้  เมาเท่นเป็นเด็กแก๊งค์แถมเป็นแก๊งค์ที่มีอิทธิพลไม่ธรรมดาด้วย  เพราะโรงเรียนของไรโน่นั้นอยู่ในเขตของแก๊งค์ดังนั้นจึงไม่แปลกถ้าหากเขาจะมาปรากฏตัว

           “ใครใช้มึงมาหาเรื่องเด็กนี่วะ”  เมาเท่นบดรองเท้าที่หน้าแรงขึ้น  และชะโงกตัวลงมาถามอย่างยียวน

          “ผม..พวกผมขอโทษพี่  ผมจะไม่ทำอีกแล้ว”  ระหว่างเงินนิดหน่อยกับชีวิตใครก็ต้องเลือกชีวิตอยู่แล้ว

         “กูถามไม่ได้ยิน?”  เมาเท่นไม่ใช่คนใจเย็น  ถึงท่าทางจะขี้เล่นแต่เขานับได้ว่าเป็นคนอารมณ์ร้อนทีเดียว

          “ผมไม่รู้พี่…รู้แต่ไอ้เด็กนั่นมันไม่ถูกกัน..เลยมาหาพวกผมพร้อมเงินอีกสามหมื่น”  พอได้ฟังที่มันสารภาพเมาเท่นก็ยิ่งโมโห

          “มึงกล้าเข้ามากร่างในเขตกูเพราะเงินแค่สามหมื่นเองเนี่ยนะ  นี่มึงโง่หรือโง่กันวะ”  เท้าที่สวมรองเท้าหนังหัวเหล็กเตะเข้าที่ใบหน้าของหนึ่งในนั้น  จนเลือดกระเซ็นเต็มรองเท้า

          “ฮึ่ย!..ไรโน่ไปกันเถอะเรากลัว”  แชมพูทำท่าดึงไรโน่ออกจากวงล้อมที่วุ่นวายนี้

          “ไม่เป็นไรนะหมีพูห์”  ไรโน่เห็นว่าแชมพูตัวสั่นจากการที่มีคนมาถูกซ้อมอยู่ตรงหน้า  เขาก็อยากจะเบี่ยงเบนความสนใจ

          “ไม่ใช่หมีพูห์นะ..ก็บอกว่าพี่เสือไงเล่า”  แชมพูแหวขึ้นมา

          “พี่เสือก็พี่เสือ”  แชมพูเป็นพวกลูกคุณหนู  ไม่เคยชินกับการต่อยตีเหมือนเขา  แค่มาเห็นคนถูกเตะจนเลือดสาดก็สั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว

          “น้องน่ารักชื่ออะไรครับ  วันหลังพี่จะได้เลี้ยงข้าวเป็นการไถ่โทษ” เมาเท่นหันมาถามแชมพูทั้งที่เท้าก็ยังขยี้ที่ใบหน้าคนอื่นอยู่  จนคนมองต่างสยองไปตามกัน

          “งื้อ…ไรโน่!”  แชมพูซุกหน้าลงกับเสื้อสีขาวของไรโน่เพราะกลัวเมาเท่น

          “ไม่เป็นไรครับ..พวกเราคงไม่รบกวนคุณ” ไรโน่กำลังจะผละไปแต่ชนเข้ากับแผ่นอกของใครสักคนก่อน

          “เดินไม่มองทาง”  ฉกาจมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้

          “ขอโทษครับ”  เพราะตัวที่สูงกว่าหลายเท่า  ทำให้ไรโน่ที่ว่าสูงอยู่แล้วดูเตี้ยไปถนัดตา

          “เฮ้ยกาจจะไปไหนวะรอด้วย”  ทั้งเมาเท่นและออดี้วิ่งตามฉกาจกลับไปที่ร้าน  ทิ้งไรโน่และแชมพูให้งงกับอาการประหลาดของทั้งสาม